Historia FICAG

Nasza gru­pa zosta­ła zało­żo­na pod nazwą Artes das Gera­is w mie­ście Belo Hori­zon­te (stan Minas Gera­is, Bra­zy­lia) w listo­pa­dzie 1992 roku przez capo­eiri­stas zna­nych jako Museu, Aran­ha, Gran­de, Mar­ce­lin­ho oraz Nem. W świe­cie capo­eira bar­dzo trud­no się wybić. Co roku podob­ne orga­ni­za­cje poja­wia­ją się jak grzy­by po desz­czu, by zaraz potem znik­nąć. Dzię­ki ogrom­ne­mu wysił­ko­wi (dziś już Mestre) Museu, któ­ry musiał swe­go cza­su pro­wa­dzić powy­żej 8 tre­nin­gów tygo­dnio­wo, mło­dej gru­pie uda­ło się jed­nak pozy­skać nowych uczniów i zor­ga­ni­zo­wać pierw­szą maso­wą impre­zę. Tyta­nicz­na pra­ca same­go Mestre oraz jego naj­bar­dziej zaan­ga­żo­wa­nych uczniów na prze­strze­ni 25 lat zaowo­co­wa­ła roz­ro­stem FICAG do impo­nu­ją­cych rozmiarów.

Do Euro­py, a w koń­cu rów­nież i do Pol­ski, capo­eira dotar­ła pod koniec lat 90. W 1993 Mestre Nem prze­pro­wa­dził się do Nie­miec i roz­po­czął tam aktyw­ną pra­cę na rzecz pro­mo­wa­nia bra­zy­lij­skiej sztu­ki wal­ki. W 1998 roku zapro­szo­no go na warsz­ta­ty do Pol­ski uzna­wa­ne przez wie­lu za naro­dzi­ny pol­skiej capo­eira. W 2003 roku doszło do kon­flik­tu oraz podzia­łu mię­dzy Mestres Museu i Nem. Po pew­nym cza­sie zde­cy­do­wa­li­śmy się kon­ty­nu­ować naszą pra­cę pod skrzy­dła­mi tego pierw­sze­go i zmie­ni­li­śmy nazwę na Fun­da­ção Inter­na­cio­nal Capo­eira Artes Das Gera­is.

Dziś ban­de­ra FICAG powie­wa w ponad 40 mia­stach na tere­nie Minas Gera­is, w więk­szo­ści bra­zy­lij­skich sta­nów oraz na czte­rech róż­nych kon­ty­nen­tach. Nasza gru­pa docze­ka­ła się sek­cji w takich kra­jach jak USA, Mek­syk czy Ango­la. W Euro­pie capo­eira w sty­lu FICAG tre­nu­je się nie tyl­ko w Pol­sce, ale rów­nież w Hisz­pa­nii, na Bia­ło­ru­si, w Rosji oraz na Litwie. Choć gru­pa ma już 4 posia­da­czy tytu­łu mistrzow­skie­go, naszym nie­kwe­stio­no­wa­nym lide­rem wciąż pozo­sta­je nie­oce­nio­ny Mestre Museu. Wła­ści­wie nie­ustan­nie podró­żu­je on po całym świe­cie, aby obser­wo­wać postę­py swo­ich pod­opiecz­nych i moty­wo­wać nowych ćwi­czą­cych. Robi rów­nież wszyst­ko, aby zachę­cić człon­ków gru­py do inte­gra­cji i wspie­ra­nia się nawza­jem. Regu­lar­nie orga­ni­zu­je ogól­no­świa­to­we warsz­ta­ty o nazwie Mun­dial. Dla nas to świet­na oka­zja, aby powy­mie­niać się doświad­cze­nia­mi z capo­eiri­stas z innych kra­jów oraz zmie­rzyć się z nimi pod­czas zawo­dów (Cam­pe­ona­to).

Historia FICAG Polska

Zało­ży­cie­lem pol­skiej filii FICAG jest Szy­mon Szczyr­ba (dziś zna­ny jako Pro­fes­sor Coxin­ha), czło­wiek uzna­wa­ny za jed­ne­go z pio­nie­rów capo­eira w naszym kra­ju. Choć pocho­dzi z Cho­rzo­wa i tam też sta­wiał swo­je pierw­sze kro­ki jesz­cze w 1997 roku, w 2001 doj­rzał do decy­zji o zało­że­niu wła­snej sek­cji z dale­ka od domu. 2 czerw­ca popro­wa­dził pierw­szy tre­ning (w sali przy uli­cy Nowy Świat) nowej war­szaw­skiej gru­py i wła­śnie ten dzień uzna­je­my za datę naszych uro­dzin. Jesz­cze wte­dy nazy­wa­li­śmy się po pro­stu Artes das Gera­is, a przy­wód­ca­mi naszej gru­py na całym świe­cie byli Mestres Museu oraz Nem. W waka­cje 2004 roku pod­ję­li­śmy decy­zję o przej­ściu pod skrzy­dła tego pierw­sze­go i od tej pory nazy­wa­my się Fun­da­ção Inter­na­cio­nal Capo­eira Artes das Gera­is.

Zało­że­nie gru­py w sto­li­cy oka­za­ło się strza­łem w dzie­siąt­kę. Szyb­ko nabra­li­śmy wia­tru w żagle. Poja­wi­li się nowi ludzie i koniecz­ność zało­że­nia kolej­nej sek­cji. Wkrót­ce, na dowód swo­jej nie­za­leż­no­ści, gru­pa war­szaw­ska zor­ga­ni­zo­wa­ła pierw­sze warsz­ta­ty oraz bati­za­do, czy­li cere­mo­nię przy­zna­nia pierw­szych stop­ni nowym człon­kom. Od tego momen­tu mniej wię­cej co roku mamy przy­jem­ność gościć na kolej­nych impre­zach Bra­zy­lij­czy­ków z Belo Hori­zon­te i innych miast Kra­ju Kawy, a tak­że człon­ków naszej gru­py z całej Euro­py. Moż­li­wość regu­lar­nej orga­ni­za­cji tak duże­go przed­się­wzię­cia dowo­dzi jak spraw­nie dzia­ła i jak pręż­nie roz­wi­ja się pol­ska filia FICAG.

Przez lata pro­wa­dzi­li­śmy zaję­cia oraz orga­ni­zo­wa­li­śmy poka­zy w dzie­siąt­kach miejsc na tere­nie Pol­ski i całe­go Mazow­sza. Nasze tre­nin­gi odby­wa­ły się m.in. w Prusz­ko­wie, w Soko­ło­wie Pod­la­skim, w Kon­stan­ci­nie, w Bia­łym­sto­ku oraz w wie­lu dziel­ni­cach War­sza­wy. Oprócz bati­za­do stwo­rzy­li­śmy inne gru­po­we tra­dy­cje, któ­re cały czas kul­ty­wu­je­my, jak choć­by świą­tecz­na roda de vin­ho pod koniec roku. Sta­ra­my się regu­lar­nie spo­ty­kać całą gru­pą, aby mimo roz­wo­ju naszej orga­ni­za­cji nie tra­cić ze sobą zwy­kłe­go ludz­kie­go kon­tak­tu. Oprócz corocz­nych warsz­ta­tów orga­ni­zo­wa­li­śmy rów­nież obo­zy spor­to­we. Regu­lar­nie odwie­dza­my inne gru­py i sek­cje FICAG w sąsied­nich kra­jach przy oka­zji wspól­nych wyjaz­dów na warsz­ta­ty czy też wycie­czek. Czę­sto zaglą­da­my rów­nież do Belo Hori­zon­te w Bra­zy­lii, bio­rąc udział w mię­dzy­na­ro­do­wych zgru­po­wa­niach i zawo­dach gru­py FICAG.

Naj­waż­niej­si są jed­nak ludzie, któ­rzy two­rzą FICAG Pol­ska. Od zało­że­nia gru­py przez nasze sek­cje prze­wi­nę­ły się ich set­ki, ale wie­lu z nich pozo­sta­ło z nami i nie zamie­rza nigdzie się ruszać. Mestre Museu doce­nił ich wkład, co roku awan­su­jąc któ­re­goś z nich na wyż­szy sto­pień wta­jem­ni­cze­nia i odpo­wie­dzial­no­ści. Obec­ny skład kadry instruk­tor­skiej FICAG wykry­sta­li­zo­wał się w 2014 roku. Choć Coxin­ha wyje­chał z kra­ju rok wcze­śniej, cały czas czu­wa nad naszym roz­wo­jem i śle­dzi losy grupy.

Aktu­al­nie na jej cze­le sto­ją instruk­to­rzy SinoPadre, czy­li dwóch naj­star­szych uczniów nasze­go zało­ży­cie­la. Są z nami wła­ści­wie od same­go począt­ku. Pierw­szy z nich w 2011 roku zało­żył sek­cję dla dzie­ci w pod­war­szaw­skich Mar­kach. Padre od 2013 pro­wa­dzi zaję­cia przy ul. Miłej 26 (sek­cja War­sza­wa Wola), w czym wydat­nie poma­ga mu Fre­ira.

Następ­ny w hie­rar­chii jest Bam­bu, któ­ry dołą­czył do kadry w 2008. Jego ulu­bio­nym aspek­tem capo­eira jest muzy­ka, więc od dłuż­sze­go cza­su zaj­mu­je się sze­ro­ko poję­tą edu­ka­cją muzycz­ną w naszej gru­pie i udzie­la się orga­ni­za­cyj­nie. Pro­wa­dził zaję­cia w wie­lu miej­scach, ale jego naj­więk­szym dzie­łem jest gru­pa ćwi­czą­ca na war­szaw­skim Gro­cho­wie od wrze­śnia 2010. Kolej­ny­mi człon­ka­mi kadry są rów­nież Ando­rin­ha oraz Esqu­eci­do. Oby­dwo­je dołą­czy­li do niej w 2012 roku. Ando­rin­ha już od lat spe­cja­li­zu­je się w pro­wa­dze­niu tre­nin­gów dla dzie­ci - w 2010 roku otwo­rzy­ła spe­cjal­ną sek­cję dla naj­młod­szych w sali przy uli­cy Świę­to­jer­skiej. 3 lata póź­niej prze­nio­sła się razem z gru­pą wol­ską na uli­cę Miłą 26, gdzie tre­nu­je do dziś. Esqu­eci­do to doświad­czo­ny capo­eiri­sta, któ­ry pra­cu­je jako tre­ner per­so­nal­ny, a zatem czę­sto wspie­ra nas swo­ją wie­dzą na temat wła­ści­we­go wyko­ny­wa­nia ćwi­czeń i ana­to­mii ludz­kie­go cia­ła. W 2011 roku instruk­to­rzy Esqu­eci­do oraz Care­ca (kolej­ny gru­po­wy spe­cja­li­sta od instru­men­tów) zało­ży­li swo­ją sek­cję na war­szaw­skim Moko­to­wie w sali przy uli­cy Róża­nej 22/24. W 2017 prze­nie­śli ją na Ron­do Daszyń­skie­go, gdzie ćwi­czą do dziś.

W 2012 do kadry dołą­czy­ła rów­nież Guer­re­ira. W tym samym roku prze­ję­ła też sek­cję mary­monc­ką, któ­rą od wrze­śnia 2010 roku pro­wa­dził nie­ak­tyw­ny już Faisca. W tre­nin­gach bar­dzo poma­ga jej naj­młod­sza sta­żem człon­ki­ni naszej kadry, czy­li Pul­gu­in­ha. 3 lata póź­niej sek­cja zmie­ni­ła sie­dzi­bę i dziś ćwi­czy już jako FICAG Sta­re Bie­la­ny. Oby­dwie instruk­tor­ki są bar­dzo aktyw­ne na polu orga­ni­za­cyj­nym, a ich nie­oce­nio­ny wkład pozwo­lił nam zre­ali­zo­wać naj­więk­sze impre­zy w naszej histo­rii, jak choć­by Festi­wal Veja Bra­sil 2016 na 15-lecie grupy.

W gro­nie instruk­to­rów znaj­du­je się rów­nież Coco, doświad­czo­ny capo­eiri­sta, któ­ry uzy­skał sto­pień upraw­nia­ją­cy do pro­wa­dze­nia zajęć jesz­cze w 2007 roku. Coco jest eks­per­tem od peda­go­gi­ki spe­cjal­nej. Od 2013 pro­wa­dzi sek­cję dla dzie­ci i mło­dzie­ży z zespo­łem Downa przy uli­cy Czar­nec­kie­go 51 na war­szaw­skim Żoli­bo­rzu. Staw­kę dopeł­nia naj­młod­szy czło­nek kadry, czy­li Cebo­la, któ­ry dołą­czył do niej w 2014 roku. Miesz­ka na war­szaw­skim Ursy­no­wie, któ­ry od zawsze był zwią­za­ny z histo­rią naszej gru­py, ponie­waż dzia­ła­ło tam kil­ka naszych sek­cji. W 2016 Cebo­la wziął spra­wy w swo­je ręce i FICAG znów powró­cił w jego okolice.

Mestres

Mestre Museu

Mestre Museu

Zało­ży­ciel i nie­kwe­stio­no­wa­ny lider gru­py Fun­da­ção Inter­na­cio­nal Capo­eira Artes das Gera­is. Jego ape­li­do zna­czy po pro­stu „muzeum”, cho­ciaż jako postać od zawsze koja­rzo­ny był z klat­ka­mi, w któ­rych trzy­mał róż­ne gatun­ki pta­ków i tę pasję kon­ty­nu­uje aż do dziś.

Naukę capo­eira na uli­cy roz­po­czął już w 1978, tre­nu­jąc na lokal­nym sta­dio­nie i na traw­ni­kach przy Hospi­tal de Bale­ia w dziel­ni­cy Para­iso w Belo Hori­zon­te. Rok póź­niej poznał nie­ja­kie­go Ichu­co, któ­ry dziś jest powszech­nie zna­ny jako Mestre Reinal­do. Zna­cze­nie tej per­so­ny na jego dro­dze wie­lo­krot­nie pod­kre­ślał w napi­sa­nych przez sie­bie pio­sen­kach. Mestre Reinal­do sta­nął póź­niej na cze­le zna­nej w Belo Hori­zon­te gru­py Mor­ro de San­ta­na, w któ­rej Museu ćwi­czył wraz z wie­lo­ma inny­mi capo­eiri­stas z Belo Hori­zon­te aż do 1992 roku. Wte­dy wła­śnie gdy M. Reinal­do wraz z młod­szy­mi ucznia­mi posta­no­wił przejść do innej gru­py, a jego naj­star­si alu­nos (wśród nich Con­tra-Mestre Museu) zało­ży­li orga­ni­za­cję pod nazwą Artes das Gerais.

Kolej­nym waż­nym momen­tem był rok 1995, kie­dy w obli­czu wie­lu zasług przy­zna­no mu tytuł mestre, czy­li naj­wyż­szy moż­li­wy sto­pień w gra­da­cji. To wyda­rze­nie zmo­ty­wo­wa­ło go jedy­nie do dal­szej pra­cy, czy­li orga­ni­za­cji róż­nych warsz­ta­tów i bati­za­dos, a tak­że podró­ży po całym świe­cie. W 2003 roku Mestre Museu prze­mia­no­wał swo­ją gru­pę na „Fun­da­ção Inter­na­cio­nal Capo­eira Artes das Gera­is” i tak pozo­sta­ło aż do dziś.

Aktu­al­nie Mestre Museu rezy­du­je w dziel­ni­cy Para­iso w Belo Hori­zon­te, skąd zawia­du­je gru­pą na całym świe­cie. W mię­dzy­cza­sie pro­wa­dzi regu­lar­ne tre­nin­gi i orga­ni­zu­je waż­ne wyda­rze­nia gru­po­we, m.in. impre­zy z cyklu Mun­dial de Capoeira.

Mestre Jaiminho

Mestre Jaiminho

Miesz­ka­niec miej­sco­wo­ści Nova Lima nie­da­le­ko Belo Hori­zon­te, skąd zawia­du­je swo­imi trze­ma olbrzy­mi­mi gru­pa­mi w tym rejo­nie. Tre­nin­gi capo­eira roz­po­czął już w wie­ku 11 lat, uczęsz­cza­jąc wraz z przy­ja­ciół­mi na tra­dy­cyj­ne poka­zy na pla­cu Pra­ça da Liber­da­de w Belo Hori­zon­te. Dzię­ki nim miał zaszczyt ćwi­czyć pod okiem wiel­kich capo­eiri­stas, któ­rzy dziś są zna­ni jako Mestres Cobra Man­sa i Mão Bran­ca. Ze wzglę­du na pro­ble­my finan­so­we przez kolej­ne 7 lat tre­no­wał samot­nie lub na uli­cy, by wresz­cie dołą­czyć do gru­py Mor­ro de San­ta­na pro­wa­dzo­nej przez Mestre Reinal­do. Następ­nie, idąc w śla­dy Mestre Museu, dołą­czył do FICAG, gdzie dzia­ła do dziś. W 2002 roku w uzna­niu jego zasług przy­zna­no mu tytuł mistrzow­ski. Led­wie dwa mie­sią­ce póź­niej prze­żył wypa­dek samo­cho­do­wy, któ­ry mógł być bar­dzo poważ­ny w skut­kach. Choć leka­rze nie dawa­li mu zbyt dużych szans, powró­cił do peł­nej spraw­no­ści i dziś potra­fi wyko­nać róż­ne popi­sy, któ­rych nie powsty­dzi­li­by się o wie­le młod­si akrobaci.

Spe­cja­li­zu­je się w pra­cy z dzieć­mi, ale doro­bił się rów­nież bar­dzo wie­lu doro­słych uczniów, z któ­rych naj­star­si mają już brą­zo­we sznu­ry. Tytuł mestre otrzy­mał w listo­pa­dzie 2002 roku.

Mestre Zé com Fome

Mestre Zé com Fome

Capo­eiri­sta rezy­du­ją­cy na co dzień w Mia­mi w USA. Capo­eira towa­rzy­szy­ła mu już od dziec­ka, ponie­waż jego rodzi­ce pra­co­wa­li na far­mie, któ­rej wła­ści­cie­lem był Mestre Rafa­el (zało­ży­ciel gru­py Sen­za­la). Mestre Rafa­el zapro­po­no­wał Zé i innym bied­nym dzie­ciom miesz­ka­ją­cym na tym samym obsza­rze dar­mo­we tre­nin­gi na tere­nie swo­je­go gara­żu. Aż do momen­tu osią­gnię­cia peł­no­let­no­ści Ada­il­ton miał dzię­ki temu moż­li­wość dosko­na­le­nia swo­ich umie­jęt­no­ści pod okiem takich mestres jak Peixin­ho, Gato, Sor­ri­so, Gar­rin­cha, Tony Var­gas, Luis Pau­lo i Disa.

W wie­ku 18 lat musiał wyje­chać do Belo Hori­zon­te z powo­dów finan­so­wych, gdzie za namo­wą swo­je­go poprzed­nie­go nauczy­cie­la dołą­czył do gru­py Mestre Museu. Po latach wyczer­pu­ją­cych tre­nin­gów, na któ­re musiał dojeż­dżać godzi­na­mi, uho­no­ro­wa­no go w koń­cu stop­niem Pro­fes­sor (sznur fio­le­to­wy). Zé uznał to za impuls do wyjaz­du za gra­ni­cę i dal­szej pra­cy na rzecz gru­py na całym świe­cie. Osiadł więc we Fra­min­gham (Mas­sa­chu­setts), gdzie pro­wa­dził swo­ją sek­cję aż do momen­tu uzy­ska­nia stop­nia mestre w 2010 roku. Wte­dy posta­no­wił prze­nieść swo­ją dzia­łal­ność do Mia­mi na Flo­ry­dzie, gdzie rezy­du­je po dziś dzień. Oprócz dzia­łal­no­ści na rzecz pro­mo­wa­nia capo­eira ćwi­czy rów­nież BJJ oraz MMA i w oby­dwu odno­si sukcesy.

Mestre Curió

Mestre Curió

Tre­nin­gi roz­po­czął w 1983 roku w gru­pie Capo­eira Uni­do do Gru­po Faisca w Ven­da Nova (pół­noc­na część Belo Hori­zon­te), gdzie ćwi­czył 12 lat. W 1995 roku prze­niósł się do gru­py Artes das Gera­is i roz­po­czął naukę pod okiem Mestre Museu. Od tego momen­tu czę­sto podró­żo­wał na rzecz gru­py, poja­wia­jąc się na warsz­ta­tach w Niem­czech, Pol­sce, na Bia­ło­ru­si i w Rosji. W 2006 roku otrzy­mał w Belo Hori­zon­te sznur brą­zo­wy ozna­cza­ją­cy ran­gę for­man­do.  Pod­bu­do­wa­ny tym osią­gnię­ciem w 2007 roku prze­niósł się na sta­łe do Sewil­li (Hisz­pa­nia), gdzie rezy­du­je i dzia­ła do dziś. W 2012 na kolej­nej impre­zie z cyklu Mun­dial dostał sznur czer­wo­ny (sam w sobie ozna­cza­ją­cy sto­pień for­ma­do), a następ­nie tytuł mestre w 2016 roku. Oprócz pro­wa­dze­nia swo­jej sek­cji cały czas aktyw­nie dzia­ła na rzecz wspo­ma­ga­nia pra­cy innych sek­cji w Europie.

Kadra

Instrutor Sino

Instrutor Sino

Sto­pień: ver­de-roxa (zie­lo­no-fio­le­to­wy)

Sino, a wła­ści­wie Michał Dzwon­kow­ski, zaczął ćwi­czyć 29 wrze­śnia 2001 roku. Gru­pa Artes das Gera­is (dzi­siej­sze FICAG) dopie­ro zaczy­na­ła swo­ją dzia­łal­ność w sto­li­cy, jed­nak w Pol­sce i na świe­cie cie­szy­ła się już dużym uzna­niem i sza­cun­kiem. W listo­pa­dzie 2002 roku pod­czas pierw­sze­go bati­za­do w War­sza­wie zdo­był swo­je pierw­sze cor­da (bia­ło-żół­te) i w ten spo­sób stał się ofi­cjal­nie człon­kiem gru­py. Już wte­dy wyróż­niał się spo­rym zaan­ga­żo­wa­niem w spra­wy wewnętrz­ne FICAG. Przez kolej­ne lata regu­lar­nie uczęsz­czał na tre­nin­gi capo­eira pro­wa­dzo­ne przez Pro­fes­so­ra Coxin­ha i zdo­by­wał kolej­ne stop­nie. We wrze­śniu 2005 roku wyje­chał do Bra­zy­lii, aby kon­ty­nu­ować swo­ją naukę pod okiem zało­ży­cie­la gru­py - Mestre Museu. Tam otrzy­mał sto­pień moni­tor i dostał pozwo­le­nie na zało­że­nie wła­snej sekcji.

W paź­dzier­ni­ku 2005 zało­żył sek­cję dzie­cię­cą, przy któ­rej poma­ga­ła mu Moni­to­ra Teso­ura. W mar­cu 2006 posta­no­wił roz­po­cząć pro­wa­dze­nie zajęć w Puł­tu­sku. Pod­czas VI Bati­za­do e tro­ca de cor­das w czerw­cu 2007 Mestre Museu przy­znał Sino sto­pień instru­tor w uzna­niu za jego pra­cę na rzecz gru­py. W 2010 Sino ponow­nie wyje­chał do Bra­zy­lii, by tam dalej roz­wi­jać swo­je umie­jęt­no­ści oraz uczest­ni­czyć w kolej­nych warsz­ta­tach pro­wa­dzo­nych przez licz­nych mestres. Całe wyda­rze­nie nosi­ło nazwę Mun­dial de Capo­eira, a jego pro­gram uwzględ­niał rów­nież cere­mo­nię nada­nia nowych stop­ni na naj­wyż­szych szcze­blach. Pod­czas niej Sino otrzy­mał od Mestre Museu cor­da azul-ver­de.

W 2012 pol­ska filia FICAG zor­ga­ni­zo­wa­ła bati­za­do wspól­nie z Instru­to­rem More­no, przy oka­zji któ­re­go Instru­tor Sino otrzy­mał 4 sto­pień instruk­tor­ski – ver­de-roxa. Od 2010 posia­da rów­nież upraw­nie­nia instruk­to­ra samo­obro­ny nada­ne mu przez Pol­ską Aka­de­mię Sportu.

Instrutor Padre

Instrutor Padre

Sto­pień: ver­de-roxa (zie­lo­no-fio­le­to­wy)

Mar­cin Rubak (zna­ny jako Padre) zaczął ćwi­czyć 1 czerw­ca 2001 roku w War­sza­wie, czy­li na pierw­szym tre­nin­gu mazo­wiec­kiej sek­cji Artes das Gera­is. Capo­eiro­wą ini­cja­cję prze­szedł już we wrze­śniu 2001 pod­czas bati­za­do w Cho­rzo­wie. Przez kolej­ne lata wytrwa­le ćwi­czył na tre­nin­gach i awan­so­wał na kolej­ne stopnie.

Prze­ło­mo­wym momen­tem był dla nie­go wyjazd do Belo Hori­zon­te w Bra­zy­lii w 2005 roku. Tam jego pra­ca zosta­ła doce­nio­na przez Mestre Museu, któ­ry przy­znał mu sto­pień moni­tor (cor­da laran­ja-azul). W 2007 na kolej­nym bati­za­do w War­sza­wie dostał swój pierw­szy, a rok póź­niej dru­gi sto­pień instruk­tor­ski. Wyda­rze­nie to tyl­ko zmo­ty­wo­wa­ło go do dal­szej pra­cy na tre­nin­gach. W lip­cu 2008 po raz kolej­ny wyje­chał do Bra­zy­lii, a w póź­niej­szych latach uczest­ni­czył w wie­lu wspa­nia­łych impre­zach, warsz­ta­tach i obo­zach orga­ni­zo­wa­nych przez naszą grupę.

Jako instruk­tor zaczął pro­wa­dzić swo­je tre­nin­gi w Szko­le tań­ca „Rivie­ra”. Oprócz tego nie­ustan­nie pra­cu­je na rzecz roz­wo­ju innych sek­cji i popu­la­ry­za­cji capo­eira w Pol­sce. W 2012 roku wybrał się na na Bati­za­do e Tro­ca de Cor­das zor­ga­ni­zo­wa­ne w Wil­nie, gdzie Mestre Museu przy­znał mu ostat­ni sto­pień instruk­tor­ski (sznur fio­le­to­wo-zie­lo­ny). W sierp­niu 2013 roz­po­czął pro­wa­dze­nie sek­cji przy uli­cy Miłej. Od roku 2009 Padre jest rów­nież posia­da­czem upraw­nień instruk­to­ra samo­obro­ny nada­nych mu przez Pol­ską Aka­de­mię Sportu.

Instrutor Bambu

Instrutor Bambu

Sto­pień: ver­de (zie­lo­ny)

Piotr Urba­niak (Bam­bu), dołą­czył do gru­py w oko­li­cach 20 wrze­śnia 2004. Jesz­cze pod koniec tego same­go roku pod­szedł do cere­mo­nii bati­za­do, na któ­rej otrzy­mał swój pierw­szy sto­pień wraz z wspo­mnia­nym ape­li­do. Od tego cza­su uczest­ni­czył we wszyst­kich warsz­ta­tach orga­ni­zo­wa­nych przez FICAG Pol­ska, za każ­dym razem awan­su­jąc o poziom wyżej. Naj­waż­niej­szym rokiem w jego karie­rze był 2008 - uda­ło mu się wresz­cie odwie­dzić wyma­rzo­ną Bra­zy­lię przy oka­zji impre­zy Mun­dial de Capo­eira FICAG, a w paź­dzier­ni­ku został awan­so­wa­ny do ran­gi moni­tor i dołą­czył do kadry. We wrze­śniu 2010 roz­po­czął pro­wa­dze­nie tre­nin­gów na Gro­cho­wie, co póź­niej oka­za­ło się jed­ną z waż­niej­szych decy­zji w jego karie­rze. W krót­kim cza­sie uda­ło się mu zbu­do­wać licz­ną eki­pę, a już pod­czas Bati­za­do e Tro­ca de cor­das 2011 jego ucznio­wie przy­stą­pi­li do cere­mo­nii nada­nia pierw­szych stop­ni. Rok póź­niej po raz kolej­ny wybrał się do Belo Hori­zon­te w celu dal­sze­go roz­wo­ju i pogłę­bie­nia wie­dzy na temat capo­eira. Tam, Mestre Museu, w poro­zu­mie­niu z Pro­fes­so­rem Coxin­ha, przy­znał mu cor­da azul ozna­cza­ją­cą pierw­szy sto­pień instruktorski.

Od zawsze bie­rze czyn­ny udział w życiu gru­py, w peł­ni anga­żu­jąc się w jej dzia­łal­ność przede wszyst­kim pod wzglę­dem orga­ni­za­cyj­nym. Wciąż ćwi­czy peł­ną parą i czę­sto podró­żu­je, repre­zen­tu­jąc rodzi­mą filię FICAG za gra­ni­cą. Jego zaan­ga­żo­wa­nie zaowo­co­wa­ło kolej­ny­mi awan­sa­mi - w 2014 roku otrzy­mał sto­pień ver­de-azul (instruk­tor 2. stop­nia), by 2 lata póź­niej wymie­nić go na sznur zielony.

Instrutora Andorinha

Instrutora Andorinha

Sto­pień: azul-ver­de (nie­bie­sko-zie­lo­ny)

Ania Jaki­ma, czy­li Ando­rin­ha, jako instruk­tor­ka zaj­mu­je się przede wszyst­kim pra­cą z naj­młod­szy­mi. Od 2010 roku pro­wa­dzi sek­cję dla dzieci.

Swo­ją przy­go­dę z capo­eira roz­po­czę­ła we wrze­śniu 2003, a w gru­pie FICAG ćwi­czy od 2004 roku. W grud­niu 2004 roku otrzy­ma­ła swój pierw­szy sto­pień oraz ape­li­do. Od tego cza­su uczest­ni­czy­ła w wie­lu warsz­ta­tach w Pol­sce i za gra­ni­cą. Sta­le się roz­wi­ja, regu­lar­nie odwie­dza sie­dzi­bę gru­py w Belo Hori­zon­te. Dobra zna­jo­mość języ­ka por­tu­gal­skie­go poma­ga jej w pogłę­bia­niu swo­jej wie­dzy o capo­eira i kul­tu­rze brazylijskiej.

Bie­rze czyn­ny udział w orga­ni­za­cji warsz­ta­tów oraz imprez Tro­ca de cor­das orga­ni­zo­wa­nych przez FICAG Pol­ska. Co roku na Dzień Kobiet współ­or­ga­ni­zu­je Encon­tro femi­ni­no, czy­li tre­nin­gi dla dziew­czyn i pro­wa­dzo­ne przez dziew­czy­ny. Jej dzia­łal­ność w gru­pie zosta­ła kil­ka­krot­nie nagro­dzo­na. W 2009 roku przy­zna­no jej tytuł Capo­erist­ki Roku. W 2010 po raz pierw­szy poje­cha­ła do Bra­zy­lii, a pod­czas swo­je­go dru­gie­go poby­tu w 2012 roku w Belo Hori­zon­te otrzy­ma­ła sto­pień moni­tor. Kolej­nym waż­nym dla niej momen­tem był 2014 rok, gdy otrzy­ma­ła pierw­szy sto­pień instruk­tor­ski. 2 lata póź­niej w Bra­zy­lii awan­so­wa­no ją na kolej­ną ran­gę, czy­li cor­da azul – ver­de.

Ania posia­da upraw­nie­nia upraw­nie­nia instruk­to­ra samo­obro­ny przy­zna­ne jej przez Pol­ską Aka­de­mię Sportu.

Instrutor Esquecido

Instrutor Esquecido

Sto­pień: azul-ver­de (nie­bie­sko-zie­lo­ny)

Jerzy Jar­czew­ski (Esqu­eci­do) roz­po­czął tre­nin­gi na począt­ku 2006 roku przy uli­cy Świę­to­jer­skiej 10 pod okiem Pro­fes­so­ra Coxin­ha. W 2007 roku wziął udział w Bati­za­do e Tro­ca de Cor­das, pod­czas któ­re­go otrzy­mał swój pierw­szy cor­dão. Od tego cza­su regu­lar­nie uczest­ni­czy w warsz­ta­tach w Pol­sce i zagra­ni­cą. W 2009 roku pod­czas roda de vin­ho otrzy­mał wyróż­nie­nie za postę­py, zaan­ga­żo­wa­nie na tre­nin­gach i czyn­ny udział w życiu grupy.

Od paź­dzier­ni­ka 2011 za zgo­dą Pro­fes­so­ra Coxin­ha Esqu­eci­do oraz Care­ca wspól­nie pro­wa­dzą sek­cję FICAG na Moko­to­wie (któ­ra w 2017 prze­nio­sła się na Ron­do Daszyń­skie­go). W 2012 uda­ło mu się wyje­chać do Bra­zy­lii, gdzie przez pra­wie mie­siąc mógł tre­no­wać codzien­nie pod okiem Mestre Museu i naj­wyż­szych stop­niem człon­ków bra­zy­lij­skiej kadry FICAG. Tam też otrzy­mał swój nie­bie­sko-poma­rań­czo­wy cor­dão ozna­cza­ją­cy sto­pień moni­tor i dołą­czył do kadry. W 2014 roku ponow­nie odwie­dził Bra­zy­lię, by tre­no­wać z Mestre Museu. Od maja 2016 roku może się pochwa­lić sznu­rem nie­bie­sko-zie­lo­nym ozna­cza­ją­cym ran­gę instruk­to­ra 2 stopnia.

Jerzy posia­da tytuł tre­ne­ra per­so­nal­ne­go przy­zna­ny przez Aka­de­mię Wycho­wa­nia Fizycz­ne­go im. Józe­fa Pił­sud­skie­go w Warszawie.

Instrutor Careca

Instrutor Careca

Sto­pień: azul-ver­de (nie­bie­sko-zie­lo­ny)

Michał Kalisz (Care­ca) tre­nu­je capo­eira od 24 lute­go 2007 roku. Począt­ko­wo ćwi­czył w gru­pie przy uli­cy Świę­to­jer­skiej, ale z cza­sem zaczął tre­no­wać wła­ści­wie we wszyst­kich sek­cjach FICAG Pol­ska. Pod­czas impre­zy Bati­za­do e Tro­ca de Cor­das w czerw­cu 2007 po raz pierw­szy miał oka­zję wziąć udział w tre­nin­gach z Bra­zy­lij­czy­ka­mi. Impre­za ta oka­za­ła się dla nie­go wyda­rze­niem prze­ło­mo­wym i bar­dzo pogłę­bi­ła jego fascy­na­cję capo­eira. Pod­czas niej otrzy­mał swój pierw­szy (bia­ło-żół­ty) sznur i został ofi­cjal­nie przy­ję­ty do gru­py. Od tam­tej pory wziął udział we wszyst­kich warsz­ta­tach orga­ni­zo­wa­nych przez FICAG Pol­ska i przy oka­zji każ­dej impre­zy Bati­za­do e Tro­ca de Cor­das był awan­so­wa­ny o sto­pień wyżej aż do sznu­ra poma­rań­czo­we­go w 2011 roku. W grud­niu 2009 został wyróż­nio­ny tytu­łem Capo­eiri­sty Roku.

Care­ca kil­ku­krot­nie uczest­ni­czył rów­nież w warsz­ta­tach orga­ni­zo­wa­nych przez sek­cje FICAG na Bia­ło­ru­si, na Litwie, w Rosji oraz w Hisz­pa­nii. Dwu­krot­nie odwie­dził też sie­dzi­bę gru­py FICAG w Belo Hori­zon­te w Bra­zy­lii i wziął udział w dwóch wyda­rze­niach Mun­dial de Capo­eira (w 2012 i 2016 roku),

Od 27 paź­dzier­ni­ka 2011 roku pro­wa­dzi wspól­nie z Esqu­eci­do sek­cję w Śród­mie­ściu (do stycz­nia 2017 roku gru­pa dzia­ła­ła na Moko­to­wie). Obec­nie posia­da sznur nie­bie­sko-zie­lo­ny (instruk­tor 2. stop­nia), któ­ry otrzy­mał pod­czas Tro­ca de Cor­das w 2017 roku w Warszawie.

Instrutor Cebola

Instrutor Cebola

Sto­pień: azul (nie­bie­ski)

Bazy­li Stoy­kov (Cebo­la) roz­po­czął swo­ją przy­go­dę z capo­eira we wrze­śniu 2008 roku. Już po mie­sią­cu tre­nin­gów pro­wa­dzo­nych przez Pro­fes­so­ra Coxin­ha wziął udział w swo­ich pierw­szych warsz­ta­tach z serii Bati­za­do e Tro­ca de Cor­das, gdzie został ofi­cjal­nie przy­ję­ty do gru­py oraz dostał swo­je ape­li­do. Przez kolej­ne lata ćwi­czył w sek­cjach na Ursy­no­wie, Nowym Mie­ście, Gro­cho­wie oraz Marymoncie.

W grud­niu 2010 roku przy oka­zji roda de vin­ho dostał nagro­dę Capo­eiri­sty Roku. Dwa lata póź­niej poje­chał do Bra­zy­lii, gdzie wziął udział w Mun­dial de Capo­eira FICAG. Sto­pień alu­no gra­du­ado otrzy­mał w czerw­cu 2014 na impre­zie Bati­za­do e Tro­ca de Cor­das i w ten spo­sób stał się naj­młod­szym człon­kiem pol­skiej kadry FICAG. W maju 2016 przy­zna­no cor­da azul, czy­li pierw­szy sto­pień instruk­tor­ski. Kil­ka mie­się­cy póź­niej zało­żył rów­nież sek­cję na war­szaw­skim Ursynowie.

Instrutora Freira

Instrutora Freira

Sto­pień: azul (nie­bie­ski)

Fre­ira (Ewe­li­na Buchal­ska) zaczę­ła tre­no­wać w paź­dzier­ni­ku 2008 roku w Szko­le Tań­ca Rivie­ra w gru­pie, któ­rą pro­wa­dzi­li Instru­tor Padre i Pro­fes­sor Coxin­ha. Wkrót­ce posta­no­wi­ła jed­nak uczęsz­czać na zaję­cia innych sek­cji FICAG i wła­śnie wte­dy jej przy­go­da z capo­eira roz­po­czę­ła się na dobre.

Pod­czas Bati­za­do w 2010 roku otrzy­ma­ła pierw­szy sto­pień oraz ape­li­do i ofi­cjal­nie zosta­ła przy­ję­ta w sze­re­gi gru­py. Ze wzglę­du na uczest­nic­two w zaję­ciach róż­nych sek­cji i wysił­ki wło­żo­ne w tre­nin­gi dwu­krot­nie przy­zna­no jej tytuł Capo­eirist­ki Roku (kolej­no w 2011 i 2012 roku).
W 2014 roku pod­czas Tro­ca de Cor­das otrzy­ma­ła sznur laran­ja-azul i dołą­czy­ła do pol­skiej kadry FICAG. Dwa lata póź­niej Mestre Museu przy­znał jej sto­pień azul (czy­li nie­bie­ski) ozna­cza­ją­cy ran­gę instruk­to­ra pierw­sze­go stopnia.

Poza tre­nin­ga­mi capo­eira wiel­ką przy­jem­ność spra­wia jej sam­ba bra­zy­lij­ska. Ewe­li­na posia­da tak­że upraw­nie­nia instruk­to­ra kul­tu­ry­sty­ki. Na co dzień wraz z Instru­to­rem Padre pro­wa­dzi tre­nin­gi przy ul. Miłej.

Instrutor Coco

Instrutor Coco

Sto­pień: azul (nie­bie­ski)

Mar­cin Ora­szek, nauczy­ciel wycho­wa­nia fizycz­ne­go i peda­gog spe­cjal­ny, roz­po­czął swoją przy­go­dę z capo­eira 2 mar­ca 2004 w War­sza­wie. W grud­niu 2004 wziął udział w swo­ich pierw­szych warsz­ta­tach i Bati­za­do, pod­czas któ­rych otrzy­mał pierw­szy sto­pień oraz ape­li­do Coco. Przez kolej­ne lata roz­wi­jał swo­je umie­jęt­no­ści pod okiem instruk­to­rów gru­py i pogłę­biał swo­ją fascy­na­cję capo­eira. W roku 2007 otrzy­mał sto­pień moni­tor i dołą­czył do kadry gru­py. W 2009 współ­or­ga­ni­zo­wał let­ni obóz FICAG w Ustrzy­kach Dol­nych. Zaczął tak­że współ­pra­cę z Fun­da­cją „Migra­cja” - pro­wa­dził tre­nin­gi dla dzie­ci i mło­dzie­ży pol­skiej oraz cze­czeń­skiej w Brwi­no­wie, a tak­że dla mło­dych ludzi z pro­ble­ma­mi rodzin­ny­mi z ramie­nia sto­wa­rzy­sze­nia „Sta­cja”. W 2010 roku wyco­fał się z życia gru­py ze wzglę­du na spra­wy oso­bi­ste i kon­tu­zję kola­na, ale w 2012 popro­szo­no go o popro­wa­dze­nie zajęć rekre­acyj­no-spor­to­wych z ele­men­ta­mi capo­eira dla dzie­ci i mło­dzie­ży z zespo­łem Downa w ramach Sto­wa­rzy­sze­nia „Bar­dziej Kochani”.

Rok póź­niej, dzię­ki wspar­ciu ze stro­ny dyrek­cji, rodzi­ców i Sto­wa­rzy­sze­nia „Bar­dziej kocha­ni” mógł utwo­rzyć gru­pę dla mło­dzie­ży z zespo­łem Downa przy Zespo­le Szkół Spe­cjal­nych nr 100 w War­sza­wie. W 2014 uczest­ni­czył wraz ze swo­imi pod­opiecz­ny­mi w ich pierw­szym Bati­za­do i tym samym stwo­rzył jedy­ną na świe­cie sek­cję capo­eira dla osób z zespo­łem Downa. W roku 2015 Mar­cin otrzy­mał sto­pień instru­tor (sznur nie­bie­ski), a jego gru­pa przy­ję­ła nazwę Hap­py Capo­eira FICAG.

Instrutora Guerreira

Instrutora Guerreira

Sto­pień: azul (nie­bie­ski)

Mar­ta Jerzy­kow­ska (Guer­re­ira) zaczę­ła swo­ją przy­go­dę z capo­eira w nowo powsta­łej sek­cji w szko­le tań­ca Rivie­ra pod koniec 2004 roku. W 2005 roku na IV Bati­za­do e Tro­ca de cor­das otrzy­ma­ła swo­je ape­li­do (któ­re zna­czy „wojow­nicz­ka”) oraz pierw­szy sto­pień. Nie­dłu­go po tym wyda­rze­niu była zmu­szo­na opu­ścić Pol­skę i FICAG. Wyje­cha­ła do Ser­bii, gdzie na trzy lata zwią­za­ła się z gru­pą Sen­za­la. W 2008 roku wró­ci­ła do kra­ju, a w 2010 roku po raz pierw­szy poje­cha­ła do Bra­zy­lii, by wziąć udział w impre­zie z cyklu Mun­dial de Capo­eira. Impre­za ta przy­nio­sła jej dru­gie miej­sce na Cam­pe­ona­to w kate­go­rii cor­da laran­ja-ama­re­la. We wrze­śniu tego roku ponow­nie wyje­cha­ła z kra­ju, tym razem na sty­pen­dium do Gre­no­ble we Fran­cji, gdzie zosta­ła upo­waż­nio­na do pro­wa­dze­nia tre­nin­gów capo­eira dla stu­den­tów. Jed­no­cze­śnie za pozwo­le­niem Pro­fes­so­ra Coxin­ha uczęsz­cza­ła na tre­nin­gi do Pro­fes­so­ra Cebo­la z gru­py Gera­ção Capo­eira. W 2011 roku, już po powro­cie do Pol­ski, jej wysił­ki na tre­nin­gach zosta­ły doce­nio­ne i Guer­re­ira otrzy­ma­ła sznur poma­rań­czo­wy. Nie­dłu­go po tym zosta­ła upo­waż­nio­na do pro­wa­dze­nia sek­cji w Konstancinie.

W 2012 roku Mar­ta po raz kolej­ny uczest­ni­czy­ła w impre­zie Mun­dial de Capo­eira i 20-leciu gru­py FICAG w Bra­zy­lii. Przy oka­zji tego wyda­rze­nia otrzy­ma­ła sto­pień poma­rań­czo­wo-nie­bie­ski ozna­cza­ją­cy ran­gę moni­tor i w ten spo­sób ofi­cjal­nie wstą­pi­ła w sze­re­gi kadry FICAG Pol­ska. W 2013 roku Gra­du­ado Faisca prze­ka­zał jej opie­kę nad sek­cją FICAG Mary­mont. Dzi­siaj pro­wa­dzi ją razem z Alu­ną Gra­du­adą Pul­gin­hą. Pod­czas Tro­ca de Cor­das 2014 roku zosta­ła uho­no­ro­wa­na cor­da azul, czy­li pierw­szym stop­niem instruk­tor­skim. W 2016 pod­ję­ła decy­zję o prze­nie­sie­niu swo­jej sek­cji na Sta­re Bie­la­ny, gdzie dzia­ła do dziś. Od lip­ca 2016 roku Mar­ta posia­da rów­nież tytuł tre­ne­ra personalnego.

 
Instrutora Pulguinha

Instrutora Pulguinha

Sto­pień: laran­ja-azul (poma­rań­czo­wo-nie­bie­ski)

Moni­ka Piąt­kow­ska (Monia), czy­li Pul­gu­in­ha, poja­wi­ła się na swo­ich pierw­szych zaję­ciach na począt­ku paź­dzier­ni­ka 2009 roku w sek­cji FICAG przy uli­cy Świę­to­jer­skiej, któ­rą pro­wa­dził Pro­fes­sor Coxin­ha. Zachwy­co­na capo­eira i wiecz­nie uśmiech­nię­ta cięż­ko tre­no­wa­ła na swo­ich pierw­szych zaję­ciach pod czuj­nym okiem Bam­bu, co zaowo­co­wa­ło otrzy­ma­niem pierw­sze­go stop­nia i ape­li­do już po 4 mie­sią­cach tre­nin­gów. Od tego cza­su bra­ła udział w więk­szo­ści warsz­ta­tów orga­ni­zo­wa­nych przez FICAG Pol­ska, przy oka­zji któ­rych była awan­so­wa­na na kolej­ne stop­nie. Jej pierw­szym zna­czą­cym wkła­dem w dzia­łal­ność gru­py było prze­ko­na­nie syn­ka Ada­ma (Pin­gu­in) do roz­po­czę­cia tre­nin­gów. Adaś został 1. uczniem Ando­rin­hi (tak powsta­ła sek­cja dzie­cię­ca przy ul. Świętojerskiej/Miłej). W 2010 roku pod­czas roda de vin­ho otrzy­ma­ła tytuł i sta­tu­et­kę Capo­eirist­ki Roku. Swo­ją czyn­ną dzia­łal­ność na rzecz gru­py roz­po­czę­ła w 2013 roku, poma­ga­jąc Ando­rin­hi w pro­wa­dze­niu tre­nin­gów dla dzie­ci w sek­cji na Miłej. Od wrze­śnia wraz z Coco zaczę­ła pro­wa­dzić zaję­cia dla dzie­ci w nie­pu­blicz­nej szko­le pod­sta­wo­wej „Szko­ła Przy­szło­ści” na Bia­ło­łę­ce. Czę­sto poma­ga­ła też w pro­wa­dze­niu tre­nin­gów w sek­cji dzie­cię­cej w Mar­kach (sek­cja Sino).

5 tygo­dni po uro­dze­niu syn­ka Jasia wró­ci­ła do inten­syw­nych tre­nin­gów i pod­czas Bati­za­do e Tro­ca de Cor­das zosta­ła człon­kiem kadry otrzy­mu­jąc kolej­ny sto­pień (cor­da laran­ja-azul).

Od wrze­śnia 2014 roku pro­wa­dzi zaję­cia w sek­cji Sta­re Bie­la­ny. W mar­cu 2015 roku wraz z Beija-Flor, Guer­re­irą, Ando­rin­hą i Fre­irą zor­ga­ni­zo­wa­ła dru­gą edy­cję warsz­ta­tów dla kobiet – Encon­to Femi­ni­no 2015. W lutym 2016 roku po raz trze­ci zosta­ła mamą - tym razem Szy­mo­na. Już w maju bar­dzo aktyw­nie uczest­ni­czy­ła w reali­za­cji i orga­ni­za­cji naj­więk­szej impre­zy w histo­rii FICAG Pol­ska - Festi­wal Veja Bra­sil 2016 na 15-lecie zało­że­nia gru­py. Obec­nie posia­da sznur nie­bie­ski (instruk­tor 1. stop­nia), któ­ry otrzy­ma­ła pod­czas Tro­ca de Cor­das w maju 2017 roku.

Gradacja

Stopnie dla dzieci (2-7 lat)

Сrua ponta marrom

Сrua ponta marrom

Alu­no ini­cian­te de 1° nível
(uczeń 1. stopnia)

Crua ponta roxa

Crua ponta roxa

Alu­no ini­cian­te de 2° nível
(uczeń 2. stopnia)

Crua ponta verde

Crua ponta verde

Alu­no ini­cian­te de 3° nível
(uczeń 3. stopnia)

Crua ponta azul

Crua ponta azul

Alu­no ini­cian­te de 4° nível
(uczeń 4. stopnia)

Crua ponta laranja

Crua ponta laranja

Alu­no ini­cian­te de 5° nível
(uczeń 5. stopnia)

Crua ponta vermelha

Crua ponta vermelha

Alu­no ini­cian­te de 6° nível
(uczeń 6. stopnia)

Stopnie dla dzieci (8-15 lat)

Сrua e amarelo

Сrua e marrom

Alu­no ini­cian­te de 1° nível
(uczeń 1. stopnia)

Crua e roxa

Alu­no ini­cian­te de 2° nível
(uczeń 2. stopnia)

Crua e verde

Alu­no ini­cian­te de 3° nível
(uczeń 3. stopnia)

Crua e azul

Alu­no ini­cian­te de 4° nível
(uczeń 4. stopnia)

Crua e laranja

Crua e laranja

Alu­no ini­cian­te de 5° nível
(uczeń 5. stopnia)

Crua e preta

Crua e preta

Alu­no ini­cian­te de 6° nível
(uczeń 6. stopnia)

Crua e vermelha

Crua e vermelha

Alu­no ini­cian­te de 7° nível
(uczeń 7. stopnia)

Stopnie dla dorosłych (od 16 lat)

Сrua e amarelo

Сrua e amarelo

Alu­no ini­cian­te de 1° nível
(uczeń 1. stopnia)

Amarelo

Alu­no ini­cian­te de 2° nível
(uczeń 2. stopnia)

Amarelo e laranja

Alu­no ini­cian­te de 3° nível
(uczeń 3. stopnia)

Laranja

Alu­no ini­cian­te de 4° nível
(uczeń 4. stopnia)

Laranja e azul

Alu­no ava­nça­do (moni­tor)
(uczeń zaawan­so­wa­ny - monitor)

Azul

Instru­tor de 1° nível
(instruk­tor 1. stopnia)

Azul e verde

Instru­tor de 2° nível
(instruk­tor 2. stopnia)

Corda Verde

Verde

Instru­tor de 3° nível
(instruk­tor 3. stopnia)

Verde e roxa

Instru­tor de 4° nível
(instruk­tor 4. stopnia)

Roxa

Pro­fes­sor de 1° nível
(pro­fe­sor 1. stopnia)

Roxa e marrom

Pro­fes­sor de 2° nível
(pro­fe­sor 2. stopnia)

Marrom

For­man­do

Marrom e Vermelha

For­man­do

Vermelha

For­ma­do

Pierw­szy tre­ning za dar­mo. Weź ze sobą picie i luź­ny strój spor­to­wy. Ćwi­czy­my boso lub w butach.

Zapisz się na prób­ny trening!

Kontynuując używanie tej strony, akceptujesz ciastka i Politykę prywatności Polityka prywatności

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close